آیا روش آزمون شما “معتبر” است یا فقط “تأیید شده”؟
شما یک دستگاه جدید در آزمایشگاهتان دارید. یک روش آزمون استاندارد (مثلاً از ASTM یا ISO) را روی آن پیاده میکنید. چک میکنید که دستگاه “درست” کار میکند و نتیجه “منطقی” به نظر میرسد. آیا این کافی است؟ از نظر ایزو ۱۷۰۲۵، خیر! این فقط “تأیید صحت” یا Verification است. اما شما باید “اعتبارسنجی” یا Validation انجام دهید. این دو واژه، قلب تپنده صلاحیت فنی یک آزمایشگاه هستند و اغلب اشتباه گرفته میشوند. مرکز ایزوکیا در این مقاله، این تفاوت حیاتی را روشن میکند. مرکز ایزوکیا به آزمایشگاهها کمک میکند تا “اعتبار” نتایج خود را به صورت علمی اثبات کنند.
تأیید صحت (Verification) در برابر اعتبارسنجی (Validation)
ایزو ۱۷۰۲۵ این دو را به روشنی تعریف میکند. “تأیید صحت” یعنی “اثبات اینکه یک روش استاندارد (که قبلاً توسط یک نهاد معتبر اعتبارسنجی شده)، در دستان شما و با تجهیزات شما نیز به درستی کار میکند.” شما پارامترهای کلیدی (مثل دقت، حد تشخیص) را اندازه میگیرید و با “مشخصات اعلامشده” در استاندارد مقایسه میکنید. اما “اعتبارسنجی” یک فرایند “بسیار عمیقتر” و “جامعتر” است. این کار زمانی الزامی است که شما از “روشهای غیراستاندارد”، “روشهای طراحیشده توسط خودتان” یا “روشهای استانداردی که خارج از دامنه تعریفشده استفاده میکنید”، بهره میبرید. مرکز ایزوکیا به آزمایشگاهها میگوید کدام مسیر برایشان اجباری است.
پارامترهای اعتبارسنجی، فراتر از “درست و غلط”
یک پروژه اعتبارسنجی کامل، باید مجموعهای از “پارامترهای عملکردی” روش را بررسی کند. این پارامترها فراتر از “صحت” ساده هستند. “دقت” (Precision) یا تکرارپذیری: آیا اگر یک نمونه را ۱۰ بار پشت سر هم تست کنم، نتایج مشابهی میگیرم؟ “صحت” (Accuracy) یا درستی: چقدر نتیجه من به “مقدار واقعی” نزدیک است؟ “ویژگی” (Specificity): آیا روش میتواند آنالیت مورد نظر را در حضور سایر مواد (ناخالصیها) به درستی شناسایی کند؟ “حد تشخیص” (LOD): کمترین مقداری که روش میتواند “حضور” آنالیت را تشخیص دهد چقدر است؟ “حد کمّیسازی” (LOQ): کمترین مقداری که میتوان با “دقت و صحت قابل قبول” اندازه گرفت چقدر است؟ “محدوده خطی” (Linearity): در چه بازهای، پاسخ دستگاه با غلظت آنالیت نسبت مستقیم دارد؟ “استحکام” (Robustness): آیا روش در برابر تغییرات کوچک (مثل دما یا pH) مقاوم است؟ مرکز ایزوکیا برنامه اعتبارسنجی کامل با تمام این پارامترها را طراحی میکند.
مستندسازی اعتبارسنجی، ثبت “شناسنامه” روش
تمام این آزمایشهای اعتبارسنجی باید “دقیقاً” طبق یک “پروتکل از پیش نوشتهشده” انجام شوند. نتایج باید “مستند” و با “تحلیل آماری” (مثل محاسبه انحراف استاندارد، فاصله اطمینان و…) تفسیر گردند. در نهایت، یک “گزارش اعتبارسنجی” (Validation Report) تهیه میشود که “شناسنامه” آن روش است. این گزارش، “محدودیتها” و “توانمندیهای” روش را به طور شفاف بیان میکند. ایزو ۱۷۰۲۵ بر این مستندسازی سختگیرانه تأکید دارد. مرکز ایزوکیا الگوهای استاندارد این مستندات را در اختیار آزمایشگاهها قرار میدهد.
چه زمانی باید “اعتبارسنجی مجدد” کرد؟
اعتبارسنجی یک “کار یکبار برای همیشه” نیست. هر زمان که “تغییر قابل توجهی” در روش یا تجهیزات رخ دهد، باید “اعتبارسنجی مجدد” (Re-validation) انجام شود. تغییر دستگاه اصلی، جابهجایی آزمایشگاه، تغییر فرمولاسیون مواد اولیه، یا حتی تغییر اپراتور اصلی. مرکز ایزوکیا به آزمایشگاهها یک “برنامه اعتبارسنجی دورهای” ارائه میدهد.
جمعبندی
اعتبارسنجی روشهای آزمون، “قلب تپنده” صلاحیت فنی یک آزمایشگاه است. این فرایند، “حدس” و “گمان” را از نتایج حذف میکند و “اعتماد علمی” را جایگزین میسازد. ایزو ۱۷۰۲۵، آزمایشگاهها را موظف میکند که این “اثبات علمی” را به مشتریان و نهادهای نظارتی ارائه دهند. مرکز ایزوکیا با تیم متخصص خود، آماده است تا آزمایشگاه شما را در این مسیر دقیق و پیچیده راهبری کند. برای اعتباربخشی علمی به نتایج آزمونتان با مرکز ایزوکیا تماس بگیرید.


بدون دیدگاه